დავიღალე!

ვაიმე, როგორ დავიღალე იცით. განა სწავლით, სიარულით, დღეებით, ამინდით, აი დედაჩემისგან დავიღალე. უზომოდ დავიღალე. რა უნდა არ ვიცი, არა როგორ არ ვიცი, უნდა ისეთი გოგო ვიყო, პირველ კლასში რომ მიდიან პატარა ბავშვები თავზე თეთრი ბანტით, კლასში რომ ხელი-ხელ გადადებული სხედან, ხმას რომ ვერ იღებენ. უნდა ყველაფერი ისე გავაკეთო რასაც თვითონ მეტყვის. უნდა ღამეები გავათენო სწავლისგან, უნდა, რომ მთელი დღე საქმეების გაკეთებაში გავლიო, ცოცხი არ დავაგდო ხელიდან. მაგრამ მე რატომ არ მეკითხება რა მინდა. არც ერთხელ არ მოსულა ჩემთან, არც ერთხელ არ უკითხავს რამე ხომ არ მჭირდება, რამე რომ არ მიჭირს, რაიმე რჩევა ხომ არ მჭირდება. არასდროს არ უკითხავს რამე ხომ არ მტკივა.

არასდროს მივსულვარ მასთან რჩევის საკითხად, ვიცოდი რომ რჩევის ნაცვლად რამე უაზრობას მეტყოდა, ვიცოდი, რომ მასთან მეორედ მისვლის სურვილს დამიკარგავდა. ხოლო, თუ იმ ერთ-ორ შემთხვევას გავიხსენებ როცა მას დავუჯერე, შევცდი არჩევანში.და აი ასე ილევა ლამის 20 წელია ჩემი ცხოვრება. ოცნება კი ოცნებად რჩება. როგორ მინდა მის კალთაში მედოს თავი, მეფერებოდეს და მისგან იმ დედობრივ სიყვარულს ვიღებდე, რომელიც მაკლია.
დედა მჭირდება, მოსიყვარულე და გამგებიანი.

ბევრჯერ შემშურებია ჩემი მეგობრების რომელთაც თავიანთ დედებზე უთქვამთ, რომ ის მისთვის ცხოვრებაში ყველაზე ძვირფასია, მაგრამ ეჭვი მეპარება ჩემთვის ასე იყოს.

მინდა, რომ გაგების უნარი ჰქონდეს, როდესაც ეროვნულ გამოცდებს ვაბარებდი, ჩემი ქულებისგან უკმაყოფილო 3 კვირის მანძილზე არ მელაპარაკებოდა, არადა, თავად დეპრესიაში მყოფი აქეთ ვითხოვდი დახმარებას, მაგრამ მან პირიქით გააკეთა ყველაფერი, დახმარების, გამხნევების ნაცვლად ზურგი მაქცია, თითქოს იმ ბუტიაობით რამე შეიცვლებოდა, რამეს მოიგებდა.

უკვე 2-3 წელია მისი წასვლა თუნდაც 1-2 დღით დიდ შვებას მგვრის, სულიერად ვისვენებ მისგან.

აღარ მინდა იმას ვნატრულობდე, ოღონდ სახლში არ მივიდე თქო. ამ ბოლო დროს კი მსგავსი სურვილი უფრო ხშირად მიტრიალებს თავში. მშვიდი ცხოვრება მინდა. მინდა სულიერად მშვიდად ვგრძნობდე სახლში თავს და არა პირიქით, რაც უკვე ძალიან ხშირად ხდება :(

დავიღალე!

დედა მინდა!

ნამდვილი დედა!