ნეონოფობია

ჩემი ბლოგი ძალიან მენატრება. ობოლი და მარტოსული გახდა, მივაგდე უპატრონოდ. მაგრამ ყოველდღიურ ცხოვრებაში მაინც მაქვს იმდენი დრო რომ მისით ტკბობა  მაინც მოვასწრო  თუნდაც რამდენიმე წამის მანძილზე. ახლა თითები თავისით მოძრაობენ, გონებით ვეღარ ვფიქრობ რას ვწერ. რა უნდა დავწერო, თუმცა იმდენი რამ მაქვს მოსაყოლი , დასაფიქსირებელი, არვიცი საიდან დავიწყო.  აგვისტოს შვებულების მერე სექტემბერი იმდენად დამღლელად გავიდა ვფიქრობდი ისევ შვებულება მესაჭიროებოდა, თუმცა როგორც იქნა იმ 30 მა დღემაც გაიარა და ოქტომბერში განვადება დავასრულე. ახლა ჩემი ლეპი სრულყოფილა ჩემია. მანქანის ფულს კი ყოველთვე + 100 ლარი დაემატება ზედმეტად. ახლა ყველაზე მეტად ველი გაზაფხულის მოსვლას, მარტში  ან აპრილში ახდება ჩემი ყველაზე სანუკვარი ოცნება, ალბათ სანუკვარი იმიტომ, რომ მას მერე რაც ჩემმა გონებამ გამჭრიახობა შეიძინა  მანქანა უპირველეს ოცნებად გადაიქცა. ახლა კი რამდენიმე თვეში ეს ყველაფერი რეალობაში მოვა. ჩემი ხელფასით, ჩემი ნაშრომი ფულით ჩემს ოცნებას ავიხდენ, რამაგარია!!
ბევრს ჯერ კიდევ არ სჯერა, ბევრიც მგულშემატკივრობს, მაგრამ ორივე ტიპის ადამიანები მაინც ჩემს გვერდით არიან. ბევრსაც ამით მინდა დავუმტკიცო რაღაც-რაღაცეები, მაგრამ უპირველეს ყოვლისა მაინც ჩემი მე მინდა გავახარო ამ ყველაფრით.
ამ ამბებმა ბევრ რამეში მოტივაცია გამიზარდა, ზოგიერთშიც დამიკლო. წელს უნი გაცილებით მონდომებულად დავიწყე, გაცილებით მოტივირებული ვარ. თითქმის ყველაფერში ვიცი რამინდა, და ავტომატურად იგეგმება ჩემი ცხოვრებაც. თუმცა ყველა მეჩხუბება, ზედმეტად დიდი დროის გეგმები გაქვს,, მიკვირს ეგრე როგორ ცხოვრობ და ა. შ მაგრამ მათ ის არ ესმით რომ ადამიანმა ზუსტად უნდა იცოდე რა გინდა, რისთვის იბრძვი, მე ეს ყველაფერი უკვე დიდი ხანია ჩამოყალიბებული მაქვს  და ღმერთს მადლობა რომ ამის ასრულების შანსი მაქვს. 2012 წლის ერთ-ერთი უმთავრესი გეგმა ლეპის ყიდვა შესრულებულია. მაგრამ მეორე და ასევე ძირითადი - პრავის აღება ჯერ მოტივაციას ელის, რომელიც ალბათ მანქანის ყიდვის მოახლოებასთან ერთად მოიმატებს.  მანქანის ყიდვის შემდგომ მესამე ძირითად ოცნებასაც ავიხდენ - ფოტოაპარატი -canon 600d   არვიცი ისევ განვადებით თუ ნაღდზე შევიძენ მაგრამ ეს სამი რაღაც ჩემთვის ბევრს ნიშნავს, შვილებივით იქნებიან.

ქუსლოჩკებიც აქტიურ ადგილს დაიკავებს ჩემს ცხოვრებაში, სამსახურში ისე მივეჩვიე მაღლებით სიარულს, მეპრაქტიკულება უკვე კიდევაც. 
ვფიქრობ 2013 წელი ბევრი საინტერესო მომენტებით იქნება დატვირთული, სასიამოვნო წელი იქნება იმედია.  
სიახლე იქნება ჩემი  ოთახისთვისაც -რომელიშიც ახლა საოცარი ქაოსი სუფევს,  მყუდრო და ნათელი ოთახი მინდა, გოგოშკური. ჩემი ამ სახლში ყოფნის მანძილზე რომ არ მომწყინდეს. ლოგინი შევარჩიე უკვე ემბავუდში, დაბალი და 1 კაცისთვის შესაფერისი ლოგინი მინდა. მაგრამ ჩემი ლოგინი ისე მიყვარს მენანება ამაზე უარის თქმა.  მოკლედ ველი ჩემს 21-ე დაბი დუბის და ბევრ ბევრ სასიხარულო წუთებს <3

ამ ბოლო პერიოდში Neon ფერებისადმი მიდრეკილება გამიჩნდა. ჩემს აქსესუარებში შეინიშნება უკვე სალათისიფერი კაბა, ფრენჩი, ქამარი, საყურე და ა.შ  დიდი სურვილი მაქვს რომ ჩემს მანქანასაც დისკები ჰქონდეს ზუსტად იგივე ფერის, თან ვერცხლის ფერს ძალიან უხდება და უზომოდ მომწონს.

არა გოგოშკურია, მომწონს

ძალიან მომწონს ასევე ფრენჩიც, თან ძალიან უცხოა, თითქმის არავიზე არ შემინიშნავს მსგავსი  მანიკურობა.

მოკლედ სრული ნეონოფობია მჭირს.

2012

                     

 მთელი  წელი ველოდებით ზაფხულს, ზაფხულში ივლისს ან აგვისტოს, და შემდგომ უკვე შვებულებებს, სამწუხაროა ის  რომ ეს შვებულება მხოლოდ 1 კვირა  გრძელდება, მაგრამ ამ 1 კვირის მანძილზე მაინც მაქსიმალურად ცდილობ განიტვირთო იმ ყოველდღიურობისგან, რომელიც ყოველ ჩვენგანს გვაქვს ალბათ ცხოვრებაში. მებედნიერება, იმიტომ რომ წყლის ნაპირას ვზივარ და ვწერ პოსტს, რომელიც ძალიან დიდი ხანია მინდა დავწერო და  ჩემი ბევრი  ამბებიც დავწერო. მახალისებს , მამშვიდებს და სიამოვნებას მანიჭებს წყლის ტალღების ხმა, პლიაჟზე არავინ არის და ამ სიმშვიდესაც არავინ მირღვევს, მერე რა რომ   მზე მენატრება, მერე რა რომ ყოველ წამს ნანობ, რომ უფრო თბილი ტანსაცმელი უნდა ჩაგედო, სამაგიეროდ არის ბევრი ისეთი მომენტი, რომელიც შენს მეხსიერებაში სამუდამოდ დარჩება და მათი გახსენება ყოველთვის  ღიმილს მოგგვრის სახეზე.

ახლა კი როდესაც უკვე გავიდა ჩემი დასვენებები და დავუბრუნდი ჩვეულ ცხოვრების რიტმს, ყველაფერმა ერთფეროვანი სახე მიიღო, ნელ ნელა სიმწვანეს ვემშვიდობები,  რამდენიმე კვირაში ფოთოლცვენ დაიწყება და გაზაფხულის მოლოდინში ვიქნები ისევ. ახლა უფრო ორმაგად ველი გაზაფხულს,რადგან  ჩემთვის ამ ეტაპზე ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ -პიპო მეყოლება. ჯერჯერობით ისევ ყველა სკეპტიკურად უყურებს ამას, მექნება ახალი საცხოვრებელი ოთახი ჯერჯერობით ჩემთვის უცნობი გემოვნებით შექმნილი და მექნება ქენონის ფოტოაპარატი, და ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემს განკარგულებაში იქნება.

 რამდენიმე კვირაში უნივერსიტეტს ვიწყებ, უკვე მესამე კურსზე გადავედი და ისე სწრაფად გავიდა ეს ჩემი 2 წლიანი სტუდენტობის წლები რომ ჯერ კვლავ სკოლის მოსწავლე მგონია თავი, ისე მალე გადის ჩემი ცხოვრების დღეები, რომ ვერც კი ვაანალიზებ თითოეულ დღეს. ვატყობ რომ წერის მუღამი მაქვს ჩაკლული , არადა იმდენი რამ დამიგროვდა დასაწერიი, წერა მენატრება საერთოდაც, :((

ზაფხული

წარმატებული სამუშაო თვის მერე +2 დღე მაქვს დასასვენებლად, მაგრამ რა აზრი აქვს ასეთ დასვენებას, როცა 120 გამოცდის საკითხი გაქვს სასწავლი,  3 გამოცდის ბილეთი, რომელიც ერთმანეთის მიყოლებით მაქვს. არადა ისეთი სიზარმაცე მჭირს მაგასთან დაკავშირებით, მიდევს გვერდით კონსპექტები,  ავიღებ წავიკითხავ დავდებ. ძალიან მინდა მალე მორჩეს ეს უნივერსიტეტისეული დღეები, რომ მერე არხეინად ვიყო ის 2 თვე, რომელიც წინ მელოდება. შვებულების 7 დღე წინ მაქვს მაგრამ არ ვიცი სად როდის როგორ გავატარებ, არ მინდა სოფელში არც სახლში, რამე საინტერესო ერთი კვირა მინდა მქონდეს. სიამოვნებით წავიდოდი თურქეთში  ან სადმე მსგავს ადგილას, მაგრამ ამჟამად ჩემთვის დასვენებაზე მეტად ჩემი  მომავალი მანქანის ამბებია  წინა პლანზე. რესპუბლიკის ბანკში ანაბარი გავხსენი და თითქმის მთელი ხელფასი იქ შემაქვს, რამდენიმე თვე ასე ვთქვათ ვჟოშკობ, ჩემს 21-ე დაბი დუბის მანქანის სიგნალებით უნდა შევხვდე :)), მე-20 დაბ დღეზე ლეპტოპი ჩავიხუტე, ახლა მანქანის ჯერია, მესამე ადგილას ფოტოაპარატი დგას, სავარაუდოდ canon 600d. ორივე მინდა აუცილებლად 2013 წლის ბოლომდე მოესწროს,  ჩემი სამი ძირითადი ოცნება ასრულდება ალბათ მაგით, და შემდგომ წვრილ-წვრილი სურვილების ასრულებას დავიწყებ. რამდენი რაღაც მაქვს დაგეგმილი, ჰმმმ სანამ დროა, სანამ გული გულობს  სჯობს ყველაფერი ავისრულო. :) 
პრავას რაც შეეხეება ჯერჯერობით მისი აღების მოტივაცია ძალზედ დაბალია, ამიტომ დიდად არ ვდარდობ, როცა მანქანის ყიდვის დრო მოახლოვდება აუცილებლად ავიღებ.
იმდენად ვარ ჩაბმული ამ ოცნებებში, რომ ძალიან ბევრი პრობლემა გადამავიწყა , რაღაც-რაღაცეები უფრო მარტივად აღმაქმევინა კიდეც, და წუწუნისათვის და მსგავსი პრობლემებისათვის ნაკლები დრო დამიტოვა.
ძალიან მინდა ყველაფერი იმაზე მალე მოხდეს ვიდრე ეს  ჩემს გეგმებში ზის, :)

ლომისობა 2012

ურაა, როგორც იქნა ოცნება ამისრულდა, სწორედაც რომ, ამისრულდა ძალიანნ  დიდი ხნის ნატვრა, თუ სურვილი, ადრე ყოველთვის რაღაც პრობლემები მიშლიდა ხელს, ხან სკოლის გამოცდები ხან უნივერსიტეტის, წელს ყველაფერი დავიკიდე და  დიდი ხნით ადრე დავიჭირე თადარიგი წასვლაზე. 

წასვლის წინა საღამოს, მაღვიძარა დავაყენე თუმცა ჩართვა დამვიწყებია, არადა დიდისამბით დავდე ბალიშზე თავი დასაძინებლად, დილით 5-ს აკლდა 1 წუთი რომ წამიერად გამეღვიძა ტელეფონს დავხედე და მაღვიძარა რომ არ ეხატა შემეშინდა, და ამავე დროს გამიხარდა კიდეც,რომ დარჩენას გადავურჩი. მაშინვე წამოვხტი ჩავიცვი და დანიშნულების ადგილისკენ დავიძარი, ჩემი და ცაბოს მისვლა კაკრას რომ ერთი იყო, ნელ-ნელა სხვებიც მოვიდნენ და ამასობაში  სხვა საჭირო ნივთების ყიდვას შევუდექით, 2 ვე მარშუტკაც მალე ადგილზე გაჩნდნენ და ადგილები დავიკავეთ. ჯერ მეორე მარშუტკა გავიდა, ჩვენ კი ერთი  მონაწილის მოსვლას ველოდებოდით, რომელმაც 30წუთზე მეტი დააგვინა. რასაკვირველია ყველამ უკმაყოფილება გამოვხატეთ და მის ჩასაქოლად მოვემზადეთ, თუმცა მაინც 2 დადებითი კი მიიღო და გადავიდა მეორე ტურში, ანუ წამოვიდა მლეთაში.

 

მე  მზის კრემებით შეიარაღებული წავედი.
გზად  ერთ-ერთ ადგილას გავჩერდით 10-15 წუთით, რომ ხაჭაპურები შეგვეკვეთა, იქაური სილამაზით ცოტახანი დავტკბით და კვლავ დანიშნულების ადგილისკენ გავემართეთ. მლეთაში ჩასულებს უამრავი ადამიანი დაგვხდა, ზოგი მაშინ იწყებდა ასვლას, ზოგიც ჩამოდიოდა და ნაწილიც სუფრას შლიდა.
თავიდან ცოტა არ იყოს გამიჭირდა აღმრთებზე ასვლა, იმასაც კი ვფიქრობდი რომ ვერ შევძლებდი და დარჩენის ფიქრიც გავივლე თავში, მაგრამ მაშინ მაგ დღის მთელ მუღამს გემოს ვერ გავუგებდი და ჩემი წასვლაც სრულიად უაზრო იქნებოდა. ტყემდე მიღწევა ცოტათი გაჭირდა, იქ ბევრი ადამიანი ფეხმოტეხილი ბრუნდებოდა ზემოდან, ზოგიც ტალახში იყო ამოგანგლული, არადა არც ნაწვიმი არ იყო, გამიკვირდა სად ნახეს ტალახი. 

მე მინდა ჩემი მე

რაც დრო გადის მით უფრო მეტი და მეტი პრობლემები  მიგროვდება. მაგალითად უნივერსიტეტი, ძალიან მეზარება ეს ფინალური გამოცდები, წელს თითქოს ზაფხულს ვერც კი შევიგრძნობ, არც კი ვიცი დასასვენებლად წასვლას მოვახერხებ თუ არა,  წესით და რიგით არ მეკუთვნის ხელფასიანი შვებულება. არადა ვგრძნობ რომ ნელ-ნელა შინაგანად ფუტურო ხესავით ვხდები, ემოციებისგან საგრძნობლად დაცლილი ვარ, ხანდახან მინდა ვიტირო და ცრემლებსაც ვერ ვღვრი. ხალხთან ურთიერთობამაც საგრძNობლად დამღალა, ყველაზე ძნელია გქონდეს ყოველდღიურად უამრავი ტიპის ადამიანთან ურთიერთობა. ყველას ხასიათი და ტიპი უნდა გაითავისო და მათსავით მოიქცე. 

 ცოტა არ იყოს და ერთფეროვნებამაც დამღალა, ვერ ვიცლი რომ სახლი-უნივერსიტეტი-სამუშაოს გარდა სხვა რამითაც დავკავდე. მომენატრა შინაურული ხალხმრავლობა, მეგობრებთან ერთად შეკრება და ბევრი ბევრი ჭორიკნობები.
ნელ-ნელა ზაფხულის მზემაც გამოანათა და აკვა პარკის გახსნასთან ერთად რუჯის მიღების სეზონსაც გავხსნი. მზის კრემები უკვე მომარჯვებული მაქვს, წელს მინდა ვიყო ტარაკანასავით შავი, სიბნელეში რომ ვიკარგებოდე დაახლოებით ისეთი. 
 დღეიდან ვიწყებ ფულის მოგროვებას სანატრელი მანქანისთის, უკვე სიზმრებშიც კი პეჟოს ვხედავ, მმმ ძალიან მინდა მალე გავიდეს ეს 1 წელი. ჩემი გათვლებით  იქითა ზაფხულს უკვე საკუთარი მანქანით უნდა ვმოძრაობდე. პრავა არ მაქვს ჯერ, რადგან მოტივაცია ჯერ დიდი არ არის პრავის აღების, ძალიან ბევრჯერ დავიწყე სწავლა მაგრამ შუა გზაში მივატოვე, როდესაც მანქანის ყიდვის დრო მოახლოვდება ეს მოტივაცია გაცილებით ამაღლდება ალბათ. 
ხვალინდელ დღეს სულმოუთმენლად ველი, ამიხდება ერთ-ერთი ოცნება, რომლის განხორციელებასაც უკვე 3 წელია ველი, თუმცა ყოველ წელს რაღაც პრობლემა მხვდებოდა, წელს ყველაზე მეტად მიზანმიმართული, ვარ სწორედ ამიტომაც  მინდა ლომისობას მლეთაშ წასვლა და იქნება კიდეც ასე. ჯაჭვთან რამდენად მივაღწევ ეს მეორე საქმეა, მაგრამ მთავარია, რომ იმ ადგილას დავდგა ფეხი სადაც მთელი სული და გული მრჩებოდა ყოველ ლომისობას.

Ok -ის ბოულინგობა

26 მაისიდან 29მაისამდე ჩვენს მაღაზიებში საკმაოდ კარგი ფასდაკლებები იყო, შესაბამისად ხალხიც ბევრი იყო და დამღლელი დღეების რაოდენიბაც გაიზარდა, გამომდინარე აქედან ჩვენმა უფროსობამ გადაწყვიტა თავისი თანამშრომლები გაემხნევებინა და ბოულინგ კლუბში დაგვპატიჟა, სადაც შეჯიბრთან ერთად მინი ფურშეტითაც გაგვიმასპინძლდნენ.

სიმართლე გითხრათ ბოულინგი პირველად ვითამაშე და საკმაოდ დიდი სიამოვნებაც მივიღე, ჯერ თავიდან მოთელვებს გავდიოდით, წამყვანიც თამაშის წესებს გვაცნობდა, მოგვიანებით შეჯიბრზეც გადავედით, მეპირველ პარტიაში ბოლოდან მეორეზე გავედი :D  ნუ, ჩვენს მენეჯერს ვაჯობე, :)))) სასუსნავების თანხლებით გემრიელად ვთამაშობდით ყველანი.

სხვა მაღაზიების ბავშვები OKის მაისურებით იყვნენ მოსულები, მაგრამ ისიც გვეყო რა 10-8მდე გვაცვია, მეტიჩრობა იყო ნამეტანი. საბოლოო ჯამში,  გამოვლინდა გამარჯვებული, როგორც მამაკაცებში, ისე ქალებში, რომლებმაც მედლები და სამხსოვრო პრიზები აიღეს. დღის ბოლოს, ყველანი ფრიად ნასიამოვნებები ვიყავით, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს საკმაოად დანგრეული ვარ და თითქმის ყველა კუნთი მტკივა ამ სიამოვნებად ღირდა. მე ბოულინგის მუღამში ვარ დღეიდან უახლოეს ხელფასზე აუცილებლად ვესტუმრები კვლავ. 

ბოულინგის შემდგომ რასაკვირველია ყველანი დავიშალეთ, სამწუხაროდ ჩემს რამდენიმე თანამშრომელს და მეგობარს ავარია მოუვიდათ რიყეზე გვირაბში, ამჟამად ყველანი კარგად იმყოფებიან, თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ მანქანა გაკეთებას აღარ ექვემდებარება ყველაფერი რიგზეა, და ბავშვებიც შოკური მდგომრეობიდან ნელ-ნელა გამოდიან. დღევანდელი დღე მათ გამო ძალიან ცუდად ვიყავი, ყველა ძალიან მიყვარან!

Laptop Accessories

ამ თვეში ხელფასის გარკვეული ნაწილი ჩემს ლეპტოპუკას მოვახმარე, ვიყიდე როუტერი და ახლა  wi-fi  მაქვს სახლში, რაც საკმაოდ პრაქტიკული და მოსახერხებელია.
დღეს ავიღე იბეიდან გამოწერილი ლეპტოპის სკინი, რომელი 8 $ დაჯდა თავის მგზვრობიანად, ძალიან მშვენობს ჩემს ლეპტოპს,

ჩემი ლეპი გარედან 

გარდა ამისა თავისი ჩასაცმელიც გამოვიწერე, ანუ ჩანთა, რომელიც ხვალ უკვე ხელთ მექნება, და ისიც ძალიან საყვარელია.

მოკლედ, მგონი აღარაფერი დამრჩა ლეპისთვის საყიდელი, მაისსში სხვა სურვილების ასრულების დროა,  :)

ჩემი პუფი

რა კარგია, როდესაც სრულიად მოულოდნელად გახარებენ და სიურპრიზსს გიწყობენ, ასე იყო დღესაც. რა ხანია პუფის ყიდვა მინდა, მაგრამ საშველი ვერ დავაყენე, ახლა საწუწუნო აღარაფერი მაქვს, რადგან დღეს იაჩკამ სიურპრიზი მომიწყო და სამსახურში დიიიდიიი პუფი მომიტანა, ისე იყო შეფუთული პარკებში, მეთქი ბავშვებს ტანსაცმელები მოუგროვა თქო, თურმე რა ტანსაცმელი, პუფი მიყიდა. ჰაჰა იმდენად გამიხარდა, სიხარულისგან მეცხრე ცაზე ვიყავი :)

ჩემი სიყვა განისვენებს პუფზე

 
დღეს მთელი დღე იმ პუფზე განვისვენებდით, ისე კარგი იქნებოდა ჩვეულებრივი სკამების ნაცვლად მსგავსი ტიპის პუფები იდოს, მშვენივრად ისვენებ ადამიანი. სახლშიც მოვიყვანე უკვე და ჩემს ლეპის ძალიანაც უხდება. მოკლედ ასეთი სასიამოვნო დღე მქონდა დღესს  გარდა ამისა, სასიამოვნო იყო იმ მხრივაც, რომ ძალიან დიდი ხნის უნახავი 2 ადამიანი ვიხილე მაღაზიაში,გუდა და დათო, რომელთაც უკვე რახანია ვიცნობ, მაგრამ გარკვეულმა რიგმა შემთხვევებმა, ერთმანეთი მიგვავიწყა ცოტათი. ისევ შემთხვევით თუ გადააწყდები ასეთ ადამიანებს J)))

ჩუქებაზე გამახსენდა, ნინომ თერმოსის ჭიქა მისახსოვრა, რომლითაც იდეალურად ისმევა ღვინო, ლუდი, ჩაი. ზაფხულში დიდ დახმარებას გამიწევს აწ უკვე ჩემი თერმო ჭიქა.  კარგია როდესაც ადამიანებს ახსოვხარ  და ზრუნავენ შენზე 

ჩემი თერმო ჭიქა

სმარტ დეიდა

ჩემი ლეპი

 როგორც იქნა 2012 წლის პირველი ოცნებათაგანი ასრულდა და ჩემი საოცნებო ლეპი ჩემს ხელთაა უკვე, სხვათაშორის ეს პირველი პოსტია ჩემი ლეპიდან, იმედია აწი სულ აქიდან დავწერ ახალ ახალ ამბებს. ჯერ თავიდან ჩემი ახალი სიყვას შესახებ მინდა გიამბოთ, მართალია ვარდისფერი ან ლურჯი ფერის ლეპტოპი მინდოდა, მაგრამ ისე მოხდა, რომ სულაც და სულაც შავი ლეპტოპი შემრჩა ხელთ, მაგრამ ისე ძალიან მიყვარს უკვე,  რომ ამას არც კი განვიცდი. იბეიდან გამოვწერე ლეპტოპის სტიკერი, ვნახოთ თუ მოუხდება გარედან დავაკრობ, თუ არადა იყოს ასეთი შავტუხა. :D  გადაბარგებები მაქვს ძველი კომპიდან ახალ კომპში.ახლა WIFI მაქვს სახლში დასაყენებელი, ამ დღეებში ალბათ მაგასაც მივხედავ და მთელ სახლში გვექნება ნეტი.  

რადგან პირველი ოცნება ავიხდინე ახლა დროა სხვა ოცნებებსაც გადავხედო,  რამდენადაც მახსოვს პარაპლანით ფრენა ერთ-ერთი ჩემი ყვეეეელაზე ექსტრემალური სურვილია, და ამ ყველაფრის განხორციელებას მაისში ვგეგმავდი, როგორც კი ცოტათი დათბება, მაშინვე თბილისის ზღვაზე გავეშურები სავარაუდოდ და ძალიან ძალიან მაგარი შეგრძნებების ზღვარზე ვიქნები.

19 მარტს დაბადებისდღე  მქონდა, მთელი  დვა ი ნოლი ვარ ახლა. რაღაცნაირად საყვარელი დაბი დუბი მქონდა. მე ხომ დიდად არ გამოვირჩევი ამ ხმაურიანი აღნიშვნებით, შესაბამისად ჩემი დაბ დღეც შესაბამისი იყო. უგემრიელესი და ულამაზესი ბელას ტორტი მქონდა, ტორტის მოყვარული დიდად არ ვარ, თუმცა ბელას ტორტის შემთხვევაში ყველაფერი პირიქით არის ხოლმე.  თან მზიანი დღე იყო, სამსახურიდან 1 საათით გავედი, ჯერ მაკდონალდში შევტანტალდით მე და ვიტალი, გემრიელი მარწყვის ნაყინები მივირთვით, თბილი მზითაც დავტკბით, პატარ-პატარა აღმოჩენებიც გავაკეთეთ, ასე მაგალითად ე.წ პოლიტექნიკურის მეტროს ჭერი დაიმონდის ბარაბნის მსგავსია, ერთი განსხვავებაა უბრალოდ, ამ დაიმონს ნახვრეტები არ აქვს, :D საღამოთი დაღლილი დღის შემდგომ, საყვარელი საჩუქრები მივიღე და გემრიელი რაღაცეებიც მივირთვით. მოკლედ კარგი 19 მარტი მქონდა. 

ჩემი ტორტიკო

 ყველაზე სასიამოვნო საჩუქარი მარკიზის თვლებიანი ბეჭედი იყო, რომელიც ძალიან მაგრად მიყვარს უკვე. არადა ბეჭდების მოყვარული თითქმის საერთოდ არ ვარ.

სამსახურში ყველაფერი რიგზეა, ცოტა არ იყოს და ძალიან სათუთი ხასიათის გავხდი, გადაღლილობისგან რესტარტს ვეღარ ვაკეთებ და ავტომატურად ქვითინს ვიწყებ, მერე კი ძველებურ განწყობას ვუბრუნდები. ეს მგზავრობა ისე მღლის ხოლმე, რომ  ხანდახან ჩამომეძინება კიდეც მგზავრობისას. სხვათაშორის შემთხვევითად ერთ-ერთ ბლოგერს შევხვდი ჩვენს მაღაზიაში, მოულოდნელი სასიამოვნო შეხვედრა იყო ვეკოსთან. სამახსოვროდ სურათიც გადავიღეთ, და ცოტახანი ვიჭორავეთ კიდევაც. აღდგომების შემდგომ აუცილებლად გავსეირნდებით ერთად. 

მე და ვეკო

ჩემი პირველი ხელფასობა

ესეც ასე, ერთ თვიანი რელაქსაციის პერიოდი მაქვს, ნუ სამსახური არ ითვლება, უნივერსიტეტი დროებით გამოეთიშა ჩემს ცხოვრებას, გამოცდები  ჩავამთავრე და ახლა ის შფოთისმომგვრელი შეგრძნებაც დროებით ჩაკვდა, რომელიც წინა პერიოდში მუდამ თან მდევდა. საბოლოო ჯამში ძალიანაც კმაყოფილი ვარ ამ ყველაფრით. მოკლედ. 6 მარტამდე დიდება თავისუფლებას. 

20 იანვარს რესტორან კერიაში ჩვენი კომპანიის კორპორატიული საღამო იყო, მშვენიერი დრო ვატარეთ, ვეღარ მოვახერხე ამ დღის ამბების დაწერა, არადა ძალიან კარგი რაღაცეები ხდებოდა.  

ყაზბეგი

   ამ ბოლო დროს ჩემს თავში ბევრი რამ გავაცნობიერე და მივხვდი, რომ სწორედ ახლა მაქვს ის პერიოდი როცა შემიძლია ყველაფერი ჩემს სასარგებლოს გამოვიყენო. ადამიანს არაფერი არ უნდა დააძალო, ყოველთის თავისით მოვა ის მომენტი, როცა მიხვდება რომ ის რაზეც თავის დროზე უარი თქვა დროა ახლა აინაზღაუროს. 

ისე, ეს ფილოსოფია იქით იყოს და  ჩემი პირველი ხელფასობით მცირედი შოფინგობანა მოვიწყვე და რაღაც-რუღაცეები ვიყიდე. ნუ ვალებიც ავიკიდე მართალია მაგრამ უკვე ყველაფერი გავისტუმრე და შემიძლია ახლა ჩემი შენაძენებით დავტკბე.

ცენტრალის OK

ამ ბოლო დროს განსაკუთრებულად მეწერინება, რადგან ბევრი რამ მაქვს მოსაყოლი. მაგრამ კომპის უკმარისობის გამო თითქმის ჩამოვრჩი ინტერენტ სამყაროს ცხოვრებას.

მას მერე რაც  თავი შვებულებაში გასულ ადამიანად მიმაჩნდა და თავისუფლების წუთებით ვტკბებოდი , ნატამ (ჩვენმა HR) მა დამირეკა რომ ხვალ დილით ყაზბეგზე მივსულიყავი, რადგან პატარა გამოცდასავით გვექნებოდა და ამ მიზნით ერთ-ერთ უფროსს ბადრის, და კიდევ რამდენიმეს უნდა შევხვედროდი. უცბად შიშმა ამიტანა რაღაცნაირად. შიში არა, ღელვის გრძნობა იყო ალბათ უფრო. და ნერვიულობისაც. რომ არ იცი რა გელის ხვალ და ან საერთოდ რა იქნება.

 გათენდა მეორე დღეც,  პირველი რასაკვირველი მე მვიედი იმ ადამიანებს შორის, ვინც იმ დღეს უნდა შევკრებილიყავით, რაღაცეებს ვიხსენებდი კიდევ, თუ რამე მაინტერესებდა ტექნიკასთან დაკავშირებით იქაურ  გამოცდილ ბავშვებს ვეკითებოდი. ჯერ ზამბო მოვიდა, შემდგომ ნატო და ბადრი და ჩვენი გამოცდაც დაიწყო. ძალიან ხალისიანად მიმდინარეობდა ყველაფერი, და ძალიან კარგი განწყობითაც ჩაიარა იმ ღელვამ, რომელიც  წინა დღიდან მოყოლებული თან მდევდა. იმ დღეს უნდა გადაწყვეტილიყო იმ 11 ადამიანიდან ვის აიყვანდნენ და ასევე გადაწყდებოდა ვინ რომელ ფილიალში მოხვდებოდა. სიმართლე გითხრათ ყველაზე საშინელი წუთები სწორედაც, რომ მაშინ მქონდა. არ მინდოდა ყაზბეგის "სასტავს" მოშორება, ამ ერთი თის მანძილზე უზომოდ შევეჩვიე ყველას. სამწუხაროდ მოხდა ის, რაც არ მინდოდა რომ მომხდარიყო თბილისი ცენტრალში OK-ის მაღაზიაში გადამანაწილეს.  ნატამ შეგიძლია ხვალიდან იქ მიხვიდე და ჩვეულ რეჟიმში განაგრძო მუშაობაო. ერთი მხრივ გამიხარდა რომ ჩვეულ შტატში მყოფი თანამშრომელი გავხდი მეც და ახლა ჩემი მიზნების მოყვანა სისრულეში ყველაზე უფრო რეალური გახდებოდა. მაგრამ ჩემი ბავშვები :((( .
მეორე დღეს ზუსტად 10ზე სამუშაოზე ვიყავი. რაღაცნაირად არც კი გამოუჩენიათ დიდი ყურადღება, ან ახალი ხარ, ან ის ან ის. სტუმრის გამასპინძლება აშკარად არ იციან. შემდგომ ნელ-ნელა ჩადგა მწყობრში, ბავშვებიც გავიცანი და მშვენიერი ურთიერთობა მაქვს მათთან.  თუმცა რამდენიმე დღე ყაზბეგის მოგონებებით ვარსებობდი იქ, სულ მათზე მეფიქრებოდა. არც კი მეგონა ამ 1 თვის მანძჳლზე ასე ძალიან თუ შევეჩვეოდი მათ.

ჩვენი ყაზბეგი

დღეს დასვენების დღე მქონდა ჯერ უნიში წავედი, 2 შუალედური მოვიშორე, შემდგომ ბავშვებს  შევუარე და  იმდენად მომღიმარი სახეებით შემხვდნენ , ძალიან გამიხარდა.  ცოტახანში დაუგეგმავად ამექვითინა კიდეც. დამცინეს :D  იქიდან სხვანაირად დამუხტული  დადებითი  ემოციებით წამოვედი. იმედი მაქვს რომ ცენტრალის ბავშვებსაც მალე შევეჩვევი. 20იანვარს კორპორატიული საღამო გვაქვს, ძალიან ლამაზი კაბის ჩაცმას ვგეგმავ. მმმ ერთი სული მაქვს მოვიდეს ის დღე. გარდა ამისა რაც მინდოდა მეთქვა არის ის რომ, მგზავრობისას კითხვა დავამუღამე, მაგალითადად 2 მგზავრობისას წავიკითხე ფალიაშვილის ქუჩჳს ძაღლები, ცოტა არ იყოს და ამექვითინა კიდეც. ახლა რიგში ნაირა გელაშვილის არბნი ურბნი არაბნი მაქვს. :) ისე უცბად ჩამოვდივარ სახლში ვერც ვიგებ.

:))))

2012

ჩვენ თანამშრომლებმა, წასვლის წინ მოვილაპარაკეთ რომ ჯერ სახლებში შევხვდებოდით ახალ წელს, შემდგომ კი პეროვსკაიაზე  გავაგრძელებდით აღნიშვნას.  უნდა ავღნიშნო ისიც, რომ წლის გაყიდვები დავასრულე მე. მაღაზიის დაკეტვის მერე მაინც მოდიოდა ხალხი, ჰმმ გამებრაზა ძალიან, ან სახლში საქმე არ გაქვს ან ის ან ის. საბოლოოოდ ერთმა თავი შეგვაცოდა და mp3 გავუფორმე. ამის შემდეგ მე და ნინო წამოვედით მასთან, სადაც ვარდო გემრილი  საჭმელების მომზადების პროცესში იყო. ჰმმ 2011 წელი დავასრულე ყოჩაღ ოლგეურად, მთელი მომტვერსასრუტებით და 2012 წელს ხინკლის ამოღების პროცესში შევხვდი. ანუ "21 ნაოჭიანი" წელი მექნება, ანუ უფრო ფილოსოფიურად რომ ავხსნა ხინკლის ყველა ნაოჭი ერთი შეხედვით ერთნაირია, თუმცა რეალურად განსხვავებული. ასეა  ჩვენი ცხოვრებაც. 
ახალი წლის შეხვედრის შემდგომ ჩემი დიდი ხნის ოცნება ავიხდინე, სულ მიდნდოა ახალ წელს მენახა ჩემი უძალიანსაყვარლესი ფილმი, ბრიჯიტ ჯონსის დღიურები. იმდენად მიყვარს ეგ ფილმი, იმდენად, რომ რამდენჯერაც არ უნდა ვუყურო ყოველთვის დიდ სიამოვნებას ვიღებ. შუა ყურებაში ჩამეძინა და როგორც ნინო იტყოდა "მადლობას ვუხდი ჩემს სამსახურს იმისთვის რომ სუფრაზე დამეძინა".

2012 წლის 1 ფოტო

   მინდა რომ 2012 წელი რადიკალურად განსხვავებული იყოს 2011ისგან, ის რამაც გზა უნდა გამიკვალოს ცხოვრებაში უკვე მიღწეულია ასე ვიტყოდი მე, დანარჩენი კი უკვე ჩემზეა დამოკიდებული. ვისურვებდი რომ 2012 წელს ღმერთმა +ბევრი იღბლით დამაჯილდოვოს. 
2012 წელს  ვაპირებ:

1. ლეპტოპის ყიდვას
2. პრავის  აღებას. (ეს შარშანაც მინდოდა, მაგრამ წელს უეჭველად)
3. მანქანისთვის ფულის მოგროვებას. 
4.ბევრ ლაშქრობებს.
5. bungee jumping`-ს 
6.პარალანით ხტომას.
 და რაც ყველაზე მთვარია, 
7. ბედნიერად ცხოვრებას. 

მმმ, ასეთ განწყობაზე ვარ

OK ballons

2011დან 2012 მდე

 ვა, 1 წელია უკვე აქ არ დამიპოსტავს. ანუ გამოდის 2012 წლის პირველი პოსტია ეს. ხოდა ძალიანაც კარგი. ძალიან ბევრი სათქმელი და მოსაყოლი დამიგროვდა ამ ხნის მანძილზე.  ჩემი მე ვეღარ იტევს ამდენ რამეს, ამიტომ ცოტ-ცოტა ამბებს ბლოგსაც გავუყოფ.  ისე ძალიან მომენატრააა. ძალიან განვიცდი ხოლმე უბლოგობას, თუმცა უახლოესი 1 თვის მანძილზე ეს დანამდვილებით ვიცი რომ აღარ მოხდება.

 მშვენიერ განწყობაზე ვარ, ამდენი ახალი წლისეული ყიჟინის მიუხედავად. ერთდერთი რასაც ვისურვებდი გულით არის ის, რომ ახალი წლის აღნიშვნა 2 დღეზე მეტხანს არ უნდა ხდებოდეს. დაე მხოლოდ ოცნებად დამრჩება ალბათ ეს ყოველივე. 

ეს არ იყო ის ახალი წელი, რომლის მოსვლასაც სულმოუთმენლად ველოდებოდი. პირიქით, რაღაც ჩვეულებრივი დღე არის ჩემთვის, რომელთანაც პირველ რიგში უამრავი საჭმელი და ღიპიანი კაცები ასოცირდება.

მაგრამ ყველაზე მეგობრული და ემოციებით დატვირთული ახალი წელი ალბათ ამ ხნის მანძილზე გუშინ მქონდა. 

დავიწყოთ იქიდან რომ გუშინდელი დღიდან 1 თვით გამოვეთიშე ჩემს სამუშაოს, რადგან ჩვენი OK კიდევ ერთ მაღაზიას ხსნის, რის გამოც მთელი რიგი რეორგანიზაციები მიმდინარეობს, გამომდინარე იქიდანაც, რომ მე დროებითი კადრის სტატუსი მქონდა ახლა ერთი თვე დავისვენებ და თებერვლიდან სრულფასოვანი თანამშრომლის სტატუსით დავუბრუნდები მაღაზიას. 

ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ არდადეგებები მეწყება, და თებერვალში 1 სექტემბრის მსგავსი პონტი მექნება.  არადა მართლა ძალიან მაგარი ერთი თვე მქონდა. ძალიან ბევრი ახალი ნაცნობით და საინტერესო დღეებით.  ისე შევეჩვიე ყველას. ისეთი გრძნობა მაქვს თითქოს უკვე დიდი ხნის მეგობრები ვართ ჩვენ ყველანი.  ძალიან კარგი და დასამახსოვრებელი დღე გვქონდა გუშინ. 

დავიწყოთ იქიდან, რომ ყველას გვეგონა მაღაზიაში კაციშვილის ჭაჭანება არ იქნებოდა, თავიდან მართლაც ასე იყო, თუმცა შემდგომ იმდენად შეიცვალა სიტუაცია, რომ იქაურობა ისეთმა ხმაურმა მოიცვა, როგორიც ბაზარშია ხოლმე. 13 ადამიანს არ სძალუძს ერთდროულად მოემსახუროს 50ზე მეტ ადამიანს, შესაბამისად  რიგს უნდა იკავებდნენ ადამიანები, რომ სრულიად ხარისხიანი კონსულტაცია ჩაუტარო და შემდგომ არ მოდიოდნენ თუნდაც  უკმაყოფილები, რომ იცით რა მე ეს ვერ გავიგე და ა.შ. თუმცა ჩვენთან ხომ ყველას უნდა რომ პირველი მას მოემსახურონ და რიგის დაცვაც ავიწყდებათ.