უჰ, მეზლუქუნება, აი ესე უბრალოდ. მეზლუქუნება და თავი მტკივა. თავის ტკივილი კარგის ნიშანიაო, ჰმ თითქოსდა ტვინს ზრდისო, მაგრამ სათუთ არსებებს ტვინი არ ეზრდებათ, მაგრამ არც ამფიბიების დონეზე რჩებიან.
რაღაც რაღაცეებს რომ წარმოვიდგენ, რომ ვიცი რომ ყველაფერი ისევ ჩვეულებრივად იქნება ალბათ მალე, აი ისე უფერულად, უღიმღამოდ ყელში რაღაც მადგება, სუნთქვა მეკვრის და მეტირება, ვცდილობ ხოლმე ჩემს თავს შთავაგონო, იცი რა შენ უკვე დიდი გოგო ხარ, მთელი 20წლის თითქმის, რაღადროს შენი ცრემლებია, შემოგხედავს ადამიანი და ვაჟკაცი ქალი ეგონები შენ კიდევ პატარა ზლუქუნასავით ყრი ნიანგის ცრემლებს,
მაგრამ
რომ იცოდეთ რა რიგ გემრიელია ეს ტირილი, მაგრამ ამასთან ერთად პეპლები რომ მყავს მუცელში ისინიც გემრიელები არიან, პეპლებთან ერთად მუხლუხოებიც სახლობენ, პეპლები არ მომწონს, უფროსწორად ერთი თვისება არ მომწონს მათი, ძალიან მალე კვდებიან და რაში გვარგია ჩვენ ის რაც მალე კვდება, ის რაც დიდხანს ვერ დაგვატკობს, ის რაც მალე მოგვიკლავს გულს, პეპლების მხოლოდ ფართხალი მომწონს, საოცარ გრძნობას ტოვებს. მუხლუხოები კი სასაცილოები არიან, აი თამაშ სნეიკს ჰგავს, დახოხავენ მთელ სხეულში, ალბათ ქულებს აგროვებენ მთელ ტანში.ისინი ბევრი არიან, ძალიან მალე მრავლდებიან, ეს ის შემთხვევაა როცა 1=2ს.
პეპლები საპნის ბუშტებს გვანან, დაფრინავენ და უცბადვე ქრებიან :(
მე კი მაინც მეზლუქუნება :(
