მთვრალი პოსტი

ჰმმ, რა კარგი ტირილი მცოდნია, მომეწონა კიდეც,

მგონი პირველი შემთხვევაა როდესაც ასე ხანმოკლედ დავასრულე ჩემი ქვითინი.

გულიც არ მტკივა,  მიხარია, ვიცოდი რატომღაც ასე იქნებოდა ყველაფერი, 

მეექვსე თუ მეშვიდე გრძნობა მკარნახობდა. მთავარია უფრო მეტად არ გაიწელა 

ეს მომენტი. სიმართლე რომ გითხრათ არ მიხარია ასე, რომ მოხდა. 

მიუხედავად იმისა, რომ წინასწარ თითქოს შეგუებული ვიყავი ამ ყველაფერს, 

მაინც ძალიან განვიცადე, ახლაც ყელზე მადგას ის საშინელი რაღაც, რაც 

ტირილს მაიძულებს ხოლმე, მაგრამ არა, ვეცდები ამ შემთხვევაში ასე არ იყოს, მეზარება უკვე ტირილები.

ჩემი ცრემლები ჯერ შავმა ღვინომ შეიწოვა, მერე ლუდიც ჩაეზიარა, ახლაც ვსვამ. სწორ ხაზზეც აღარ შემიძლია სიარული,

მივხვდი იმასაც რომ მეზარება ყველა ადამაიანთან ურთიერთობა,

ნინო ცდილობს გამამხნევოს,

მეც ვცდილობ ჩემი თავი გავამხნევო,

ხო კაი მკიდია,

მაინც ცისფერ თვალებზე ვოცნებობდი,

  
მიხარია ასეთი სიმარტივე რომ ვარ, არავითარი ვენების გადაჭრა, არავითარი 

დეპრესია და ათასი მსგავსი სისულელე რა საჭიროა? რის გამო, არც ღირს. 

უბრალოდ ერთი-ორი გამოსათხოვარი ცრემლი და მეორე წუთში ყველაფერი გავიწყდება.