ჩაი, ყიყლიყო და

ოდესმე გიფიქრიათ იმაზე, თუ რატომ ქვია კვერცხში ამოვლებულ პურს ყიყლიყო?

ჩემი აზრით გამომდინარე იქიდან რომ მამლების უმრავლესობა მოყვითალო მოწითალო ფერებში გვხდება და ყიყლიყოც მოყვითალო მოწითალო ფერებშია დაარქვეს მხოლოდ ამიტომ,

ამ ბოლო დროს ხშირად ვიქრობდი იმაზე, რომ თავად ეს ყიყლიყოც ძალიან გემრიელია, მე კი პატარაობის მერე მგონი სულ არ დამიგემოვნებია.ხოლო ახლა, როცა თითქმის ერთი კვირაა მარტო ვარ და საფიქრალი გამიჩნდა თუ რა ვჭამო, იმისათვის, რომ 50კილოზე ქვევით არ ჩამოვიდე, გადავწყვიტე გამეკეთებინა ყიყლიყოები. ოჯახის ქალად გადავიქეცი. ჩემი ოთახის დალაგება მკლავს ხოლმე, და 1 კვირაა ვყოჩაღ ოლეგობ და ვალაგებ მთელ სახლს, არადა მერე კი არ შემაქებენ :D

დღეს ლექციები არ გვაქვს ამიტომ, როცა დილიდან იღვიძებ იმ განწყობით რომ ძალიან კარგია სიმშვიდე და სიწყნარე, გიჩნდება იმის სურვილი, რომ შენს თავს ასიამოვნო.

რასაკვირველია ასეც მოვიქეცი, მე ხომ ჩემი თავი ძალიან მიყვარს. მივალაგე სახლი, (ჩემი ოთახი რასაკვირველია არა) დალაგების მომენტშივე წარმოგიდგება თვალწინ შენი მომავალი, თუ რაოდენ საშინელებაა ყოველდღე დალაგება და საჭმელებზე ფიქრი, ამიტომ გათხოვების სურვილი, ყოველ დალაგებაზე +5 წლით გადაიწევს ხოლმე.

საოცრად გემრიელია, შემოდგომის გრილ ამინდში, როცა მთელი დღე უსაქმურობის დღე გელის ჩაი, ყიყლიყო და ასევე გემრიელი კინო საყურებლად. ფორუმელთა რეკომენდაციით ვაპირებ Les petits mouchoirs-ის ყურებას. ამ პოსტის წერისას უკვე მეორე ჭიქა მწვანე ჩაიზე გადავედი.
უი, ჰო, თერმოსის ჭიქა მინდა.

ამ დღეების მანძილზე, დავრწმუნდი იმაშიც, რომ ნამდვილად მსურს ცალკე ცხოვრება, შესანიშნავი შეგძნებაა სახლში ბუზის გაფრენის ხმაც რომ არ ისმის, ხოლო როცა ოჯახობა სახლშია, აქაურობა თბილისის ცენტრალურ ქუჩებს ემსგავსება თავისი ხმაურ-აურზაურით.

მოკლედ, მიუხედავად ჩემი +30 %გაბოროტებისას, რომელიც ნამდვილად არ გამომდის, ვცდილობ ჩემს თავს ბედნიერი დილა შევუქმნა და ასევე გირჩევთ თქვენც, გაიღიმეთ და თქვენი თავი მხოლოდ საუკეთესოთი დააჯილდოვეთ.