ჩაი, ყიყლიყო და

ოდესმე გიფიქრიათ იმაზე, თუ რატომ ქვია კვერცხში ამოვლებულ პურს ყიყლიყო?

ჩემი აზრით გამომდინარე იქიდან რომ მამლების უმრავლესობა მოყვითალო მოწითალო ფერებში გვხდება და ყიყლიყოც მოყვითალო მოწითალო ფერებშია დაარქვეს მხოლოდ ამიტომ,

ამ ბოლო დროს ხშირად ვიქრობდი იმაზე, რომ თავად ეს ყიყლიყოც ძალიან გემრიელია, მე კი პატარაობის მერე მგონი სულ არ დამიგემოვნებია.ხოლო ახლა, როცა თითქმის ერთი კვირაა მარტო ვარ და საფიქრალი გამიჩნდა თუ რა ვჭამო, იმისათვის, რომ 50კილოზე ქვევით არ ჩამოვიდე, გადავწყვიტე გამეკეთებინა ყიყლიყოები. ოჯახის ქალად გადავიქეცი. ჩემი ოთახის დალაგება მკლავს ხოლმე, და 1 კვირაა ვყოჩაღ ოლეგობ და ვალაგებ მთელ სახლს, არადა მერე კი არ შემაქებენ :D

დღეს ლექციები არ გვაქვს ამიტომ, როცა დილიდან იღვიძებ იმ განწყობით რომ ძალიან კარგია სიმშვიდე და სიწყნარე, გიჩნდება იმის სურვილი, რომ შენს თავს ასიამოვნო.

რასაკვირველია ასეც მოვიქეცი, მე ხომ ჩემი თავი ძალიან მიყვარს. მივალაგე სახლი, (ჩემი ოთახი რასაკვირველია არა) დალაგების მომენტშივე წარმოგიდგება თვალწინ შენი მომავალი, თუ რაოდენ საშინელებაა ყოველდღე დალაგება და საჭმელებზე ფიქრი, ამიტომ გათხოვების სურვილი, ყოველ დალაგებაზე +5 წლით გადაიწევს ხოლმე.

საოცრად გემრიელია, შემოდგომის გრილ ამინდში, როცა მთელი დღე უსაქმურობის დღე გელის ჩაი, ყიყლიყო და ასევე გემრიელი კინო საყურებლად. ფორუმელთა რეკომენდაციით ვაპირებ Les petits mouchoirs-ის ყურებას. ამ პოსტის წერისას უკვე მეორე ჭიქა მწვანე ჩაიზე გადავედი.
უი, ჰო, თერმოსის ჭიქა მინდა.

ამ დღეების მანძილზე, დავრწმუნდი იმაშიც, რომ ნამდვილად მსურს ცალკე ცხოვრება, შესანიშნავი შეგძნებაა სახლში ბუზის გაფრენის ხმაც რომ არ ისმის, ხოლო როცა ოჯახობა სახლშია, აქაურობა თბილისის ცენტრალურ ქუჩებს ემსგავსება თავისი ხმაურ-აურზაურით.

მოკლედ, მიუხედავად ჩემი +30 %გაბოროტებისას, რომელიც ნამდვილად არ გამომდის, ვცდილობ ჩემს თავს ბედნიერი დილა შევუქმნა და ასევე გირჩევთ თქვენც, გაიღიმეთ და თქვენი თავი მხოლოდ საუკეთესოთი დააჯილდოვეთ. 

                

ტიპი მეზობელი საფლავიდან, ფილმის პრემიერა

როგორც წინა პოსტში ავღნიშნე, მაგრანეთში ყოფნისას წავიკითხე წიგნი ტიპი მეზობელი საფლავიდან, წიგნის შესახებ დეტალურად საუბარს არ ვაპირებ, უბრალოდ მინდა გითხრათ რომ ძალიან სახალისო რომანია, რომელიც ემსახურება იდეის გარკვევას, თუ რამდენად მყარია ვნებაზე დამყარებული სიყვარული. წიგნის კითხვისას სახეზე ძირითადდ ღიმილი მოგადგებათ. მოკლედ რეკომენდაციას ვუწევ ამ წიგნს და გირჩევთ თქვენც წაიკითხოთ...

ახლა მთავარი....

მაშინ როცა მე ნინო და თაკო ამ წიგნის შესახებ ვსაუბრობდით და ჩვენეულ დასკვნებს ვაკეთებდით, გავიფიქრე, რომ ამ წიგნის მიხედვით მშვენიერი მელოდრამის გადაღება შეიძლებოდა, ჩემი აზრით გადაღების შემთხვევაში ამ ფილმსაც ისეთივე პოპულარობა ელის, როგორც მსგავსი ჟანრის ცნობილ ფილმებს, მაგალითად The notebook, a walk to remmeber და ა.შ შესაძლოა ცოტა თამამი შედარებაა, მაგრამ ჩემი აზრით ეს ფილმიც დიდ კონკურენციას გაუწევდა...

ნინომ წამოაყენა იდეა, თუ რატომ არ შეიძლებოდა ჩვენ ვყოფილიყავით პირველები და ჩვენეული ვარიანტი გადაგვეღო, იდეა სამივემ ავიტაცეთ, დავუძახეთ დანარჩენ ბალაგნობას და დავიწყეთ სცენარის მოკლე ჩანახატის გაკეთება...

გადავინაწილეთ როლები, ასე მაგალითად: მე გახლდით მთავარი გმირი-დეზირე, ჩემი დეიდაშვილი გიორგი- ბენი, ნინო -რეჟისორი, თაკო- ხმის რეჟისორი და ა.შ

შემომეაბდაუბდა

ტელევიზორის ყურებით დიდად არ ვიკლავ ხოლმე თავს, უფროსწორად თითქმის საერთოდ არ ვუყურებ, გამომდინარე იქიდან, რომ ტელეგადაცემები არ მომწონს, წესიერი ფილმებიც ძალიან ცოტა გადის. ინტერნეტში კი ვუყურებ ხოლმე ფილმებს, მაგრამ აქ უფრო რთულად არის საქმე რადგან, ჯერ უნდა აარჩიო, შემდგომ გადმოწერო და ან აღმოაჩენ, რომ ძალიან სისულელე ფილმი გადმოგიწერია ან საშინელი ხარისხი აქვს ან კი პირიქით. რამდენიმე დღის წინ, როცა არც საქმე მქონდა და არც ინტერნეტი იყო ტელევიზორის ”პულტი” მოვიმარჯვე ხელთ და ფრიად სასიამოვნო კინოს YOU HAVE GOT MAIL -ს ვუყურე. ძველი ფილმების ყურება არ მიყვარს და დარწმუნებული ვარ ინტერნეტში არც ვუყურებდი, არადა ძალიან ვისიამოვნე ამ ფილმით. მთავარ როლში ტომ ჰენქსი და მეგ რაიანი არიან.ამ ფილმა ჩვენი ვირტუალური სამყარო გამახსენა.ფილმი მეტნაკლებად ანარეკლია ჩვენი ვირტუალური სამყაროსი.

ალბათ ყველა ადამიანს, რომელიც ინტერნეტით სარგებლობს ჰქონია ვირტუალური ურთიერთობა საპირისპირო სქესთან, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ძირითადად ტრადიციულად, სურათების გაცვლით, ბებია-ბაბუის სახელების გამოკითხვით და ა.შ მიმდინარეობდა. ამ ფილმში მთავარი გმირების მიმოწერის საშუალება ელექტრონული ფოსტაა, თუმცა მათ ერთმანეთის სახელები არ იციან. ისინი ყოველდღე უზიარებენ ერთმანეთს თავიათ შთაბეჭდილებებს, მოსაზრებებს. ორივე გმირისთვის ეს ურთიერთობა საინტერესოა. წარმოიდგინეთ თქვენ გაიცანით ვიღაც თუმცა არ იცით მისი სახელი, ვინ არის, რას წარმოადგენს თუმცა მისი აზროვნება და საუბრის მანერა გაძლევთ იმის საშუალებას, გაფიქრებინოთ, შეიძლება ის თქვენი ოცნების ადამიანი იყოს. თუმცა რა საკვირველია ეს მხოლოდ თქვენი ნატვრაა. სიტუაცია შესაძლოა ყოველდღიურ ურთიერთობაში კიდევ უფრო საინტერესო გახდეს. ქუჩაში გავლისას, თქვენი აზროვნება ამ ადამიანის მიმართ არის მიმართული.შესაძლოა რომელიმე გამვლელი სწორედ ის ადამიანი აღმოჩნდეს ან თუნდაც ის ვისაც ყველაზე მეტად ვერ იტანთ, თუმცა მიუხედავად ამისა მაინც ყოველდღიური ურთიერთობა გაქვთ.
როცა ერთ-ერთი მათგანი აღმოაჩენთ, რომ ის ადამიანი რომელსაც თქვენ აქტიურად წერდით აღმოჩნდა ის ვისაც ”ვერ იტანთ” რა შეგრძნება დაგეუფლებათ?
ამ კინომ ერთი ადამიანი გამახსენდა, რომელთანაც 2-3 წლიანი ურთიერთობა მქონდა თუმცა სახელი დღემდე არ ვიცი.თუმცა სახელს ვინ ჩივის :)) ჩვენც დაახლოებით ასეთი სახით ვურთიერთობდით, ყოველ საღამოს ვსაუბობდით ჩვენთვის საინტერესო თემებზე, ვუზიარებდით ერთმანეთს აზრებს სხვადასხვა წიგნების, კინოების შესახებ. შეძლებისდაგვარად ვაძლევთ ერთმანეთს რჩევებს.საბოლოოდ მოსაწყენი გახდა ის, რომ არ ვიცოდი ვინ იყო ის, ამიტომაც დავაიგნორე. :))
მას შემდეგ ბევრმა ქარმა განვლო :D ბევრი რამ შეიცვალა, თუმცა მასთან ურთიერთობა სასიამოვნო მოგონებების სიებში ჩაიწერა,
P.S ზეგ გამოცდა მაქვს და რა მეკინოვებმეწერინება ნეტა?

ფორუმელ აბიტურიენტთა შეკრება ll

გუშინ forum.ge-s აბიტურიენტი ფორუმელები შევიკრიბეთ. თუ ამას შეკრება შეიძლება დავარქვათ. სამნი ვიყავი მე, datoch და ika-bebo. ცოტა მოგვიანებით archil-იც მოვიდა, მაგრამ რატომ არ შემოვიდა დარბაზში არვიცი :D დათომ დაიწყო ამ შეკრების ორგანიზება, ვეცადე ბევრისთვის გამეჩინა სურვილი და ბევრი აბიტურიენტი წამოსულიყო, მაგრამ სამწუხაროდ არ ინებეს. ცოტა ძველი აბიტურიენტი ფორუმელები კი უკვე გასuლები იყვნენ ქალაქიდან. ამიტომაც ჩვენ სამნი ვიყავით ამ შეკრებაზე. წავედით კინო რუსთაველში ფილმ ”დასაწყისზე”. თავიდან მე და დათო ვიყავით და ცოტა მოგვიანებით ირაკლი შემოგვიერთდა. შუა ფილმის ყურების დროს სასტიკად შემაწუხა (უფროსწორად შეგვაწუხა) ხმამ, რომელიც უკანა რიგიდან ისმოდა, ერთი არსება მთელი ფილმის მანძილზე სრუტუნებდა. მაგის ნაცვლად მე შემრხვა რა, ერთხელ ეგ არაფერი, ორჯერ, მაგრამ უკვე მეტჯერ ნამდვილად საშინელებაა, აი მართლა გამოქცევა მინდოდა იქიდან :| :| ნახევარ დარბაზს კი ეძინა. :D
ფილმს რაც შეეხება საყურელად მართლა ღირს, ნუ მე მომეწონა.(შინაარსის მოყოლას აღარ დავიწყებ ) იქიდან ჯერ ვითომ MC-ში მივდიოდით ნაყინისთვის, მაგრამ მერე ირაკლიმ გადაგვაფიქრებინა და შარდენზე ჩავედით, ერთად ყოფნის განმავლობაში ვცდილობდით გამოცდებზე არ გვესაუბრა რადგან არცერთს არ გვსიამოვნებდა ამ თემაზე ლაპარაკი. ძალიან გემრიელი ნაყინი ვიყიდეთ, იქვე დაფა ჰქონდათ, დიდისამბით წავშალეთ ნაწერები და ნახატები, რომ ჩვენ სამახსოვროდ დაგვეწერა რამე, მაგრამ ბოლოში შეგვეზარა, რადგან ხატვა არც ერთს გვეხერხებოდა, იქიდან ჩვენს ნაყინებთან ერთად ბაღში დავსხედით ვილაპარაკეთ, ცოტახანში კი გამომაცილეს და დავიშალეთ. სასურველია შემდეგ შეკრებაზე მაინც მოვიდნენ ბავშვები.

იქიდან რომ წამოვედი რუსთავის მარშუტკაში ვიღაც 6 ბიჭს 20 თეთრი აკლდებოდა, 20 ლარიანის დახურდავება არ უნდოდათ, ავდექი და მივეცი :D ხოდა დაიწყეს გოგოს რa აპონტში ართმევთო (გეგონება მილიონი მიმეცა :D) ავდგეთ და გადავუხადოთო, ხოდა გადამიხადეს როგორც მადლობა ისე მგზავრობის თანხა :D დავახურდავებინე 20 ლარიანი :D 20 თეთრი მერე აქეთ დამადეს ვალად :D. სახლში ფრიად კმაყოფილი და ნასიამოვნები მოვედი. მაგრამ ძილის წინ ფეხები ისე ამტკივდა იმდენი სიარულისგან :D