თელა2011

გუშინ ჩამოვედი კახეთიდან. თურმე ერთმა კვირამ საოცრად მოახდინა ჩემზე გავლენა. იქ სიწყნარეში სიმშვიდში ვიყავი. მხოლოდ მე და ბებია, კაციშვილის ნასახი არ იყო ირგვლივ. აქ კიდევ ისეთი ხმაურია.

რამდენიმე საათიანი დაკვირვების შედეგად აღმოვაჩინე, რომ უკვე უზომოდ მაღიზიანებდა ოდნავ ხმაურიც კი. გარდა ამისა, სახლში სიბნელეში დავდიოდი, იქ ძირითადად შუქის ანთება არ მიწევდა იმიტომ რომ 9ზე უკვე შუა ძილში ვიყავი. მოკლედ თელაზე ყოფნამ ჩემზე გავლენა აშკარად მოახდინა.

აქიდან ხალის-ხალისით წავედი მარშუტკით. ერთი ძალიან კარგი კაცია ფირუზა, მხიარული, კეთილი, იუორის გრძნობით სავსე, რიგითი კეთილშობილი კახელი რა. შუა გზაში რომ ვიყავით ერთმა მგზავრმა გადმოსძახა, სიმღერები ჩართეო, ფირუზამ მე არ მაქვს Fლეშკა და რა ჩავრთოო, კაკრას თან მქონდა ჩემი Fლეშკა და სიამოვნებით დამთანხმდა ჩართვაზე. ცუდი გემოვნება ნამდვილად არ მაქვს, და არც პაპსავიკური სიმღერები არ მქონდა ჩაწერილი, ერთი გოგო გადმომიხტა მომღიმარი სახით რას უსმენო? :D მოკლედ რამდენიმე სიმღერის მერე, მძღოლმა დამიწუნა ჩემი ფლეი ლისტი, რათ მინდა მე სტინგი, ჯენესისი და ბარი ვაითიო და თავისი უსაშინლესი სიმღეღებით გაძეძგნილი Fლეშკა ჩართო, დარი-დურის სტილის სიმღერები იყო და კიდევ ქეიფს ვიწყებ თავიდანო, ანუ რიგითი "მარშუტკული" სიმღერები გააჟღერა.

გზად

გზად ტრადიციულად ბარჯისხევში გავჩერდით. ერთი სული მქონდა თხილის ჩურჩხელას როდის დავეწაფებოდი, მაგრამ არ მომეწონა საერთოდაც, მგონი ყალბი ჩურჩხელა შემომატენეს.

მზე და წვიმა

ვწევარ ლოგნზე. . . ვუყურებ ცას,რომელზეც ერთი ორი ნაგლეჯია მხოლოდ ღრუბლების.  ჰმმმ, არადა რამდენიმე წუთის წინ სწორედ ასეთი წმინდა ხასიათი მქონდა, ჩემი მეს ცა განსხვავებულია. წარმოსახვაში ნათლად ვხედავ თუ როგორ იყრის ჩემს ცაზე შავი ღრუბლები თავს.

ჩემი მეს ხასიათიც ასე იცვლება. . . გასწორებული სახე ნელ-ნელა მიმიკების შეცვლას იწყებს, ვგრძნობ როგორ იჭმუჭნება და საწვიმრად როგორ ემზადება.

მეცინება...

ტირილი და სიცილი თავს ერთად იყრიან, წარმომიდგენია რა სასაცილო ვარ. მომინდა სარკე მქონოდა, რომ მარტო არ მეტირა. ასე ხშირად მიქნია, დავდგებისარკის წინ ვუყურებ ჩემნაირ არსებას და ვგრძნობ რომ მარტო არ ვტირი. ასე თითქოს ვინუგეშებ თავს რომ  მე მარტო არ ვარ, რომ პრობლემების გამო მარტო მე არ ვტირი, თუმცა მე განსაკუთრებით მტირალა ვარ. ვტირი არა იმიტომ რომ სხვას შევაცოდო თავი, არამედ საკუთარი თავის სანუგეშებლად. გავამხნევო ის, იმიტომ რომ ჩემზე კარგად ეს არავის გამოსდის.

დიალოგის ფორმას მივმართავთ, მე ვეკითხები  მას, ის კი მპასუხობს. ეს ორივეს ძალიან მოგვწონს. მე არ ვკიცხავ მას, გაკიცხვა სწორი არ არის. ჩვენ არ გვაქვს ამის უფლება. ეგ მხოლოდ უაზრო ფორმაა ჩვენი დანაშაულის მისახვედრად, მგონია, რომ დანაშაულს გაკიცხვის გარეშეც მივხვდებით, არც ის ცდილობს თავი გაიმართლოს ჩემთან რამით, არ ნანობს არაფერს, სანანებელი არც არაფერი აქვს. თუკი რამ სისულელე ჩაუდდენია უხარია კიდეც, არ სურს რომ ზედმიწევნით წმინდა იყოს, რადგან ასე მაინც ვერ იქნება.

მომწონს როცა   ვხედავ თვალები როგორ მევსება გამჭირვალე სითხით. მერე კი კალაპოტს გადმოანგრევს და ნიაღვრად გაურკვეველი მიმართულებით  მიედინება.

მიყვარს როცა ამ მარილიანი სითხეთი ტუჩებს ვისველებ, ტუჩები უცბადვე  მიშრება, მერე კი ძალიან მეწვება. ესეც მომწონს, თითქის ერტგვარი ფორმა მაქვს თავის დასჯისა.

  ნელ-ნელა ისევ მზე გამოდის, მარილიან წყალს უმალვე აშრობს, თუმცა ლამს მიტოვებს სახეზე და ეს ლამიც რამდენიმე წუთის მერე გაქრობას იწყებს.

მზე საბოლოოდ გამოასხივებს და ისევ უღრუბლო, სუფთა და უმანკო მე იწყებს ახალი ძალებით ბრძოლას!

ტიპი მეზობელი საფლავიდან, ფილმის პრემიერა

როგორც წინა პოსტში ავღნიშნე, მაგრანეთში ყოფნისას წავიკითხე წიგნი ტიპი მეზობელი საფლავიდან, წიგნის შესახებ დეტალურად საუბარს არ ვაპირებ, უბრალოდ მინდა გითხრათ რომ ძალიან სახალისო რომანია, რომელიც ემსახურება იდეის გარკვევას, თუ რამდენად მყარია ვნებაზე დამყარებული სიყვარული. წიგნის კითხვისას სახეზე ძირითადდ ღიმილი მოგადგებათ. მოკლედ რეკომენდაციას ვუწევ ამ წიგნს და გირჩევთ თქვენც წაიკითხოთ...

ახლა მთავარი....

მაშინ როცა მე ნინო და თაკო ამ წიგნის შესახებ ვსაუბრობდით და ჩვენეულ დასკვნებს ვაკეთებდით, გავიფიქრე, რომ ამ წიგნის მიხედვით მშვენიერი მელოდრამის გადაღება შეიძლებოდა, ჩემი აზრით გადაღების შემთხვევაში ამ ფილმსაც ისეთივე პოპულარობა ელის, როგორც მსგავსი ჟანრის ცნობილ ფილმებს, მაგალითად The notebook, a walk to remmeber და ა.შ შესაძლოა ცოტა თამამი შედარებაა, მაგრამ ჩემი აზრით ეს ფილმიც დიდ კონკურენციას გაუწევდა...

ნინომ წამოაყენა იდეა, თუ რატომ არ შეიძლებოდა ჩვენ ვყოფილიყავით პირველები და ჩვენეული ვარიანტი გადაგვეღო, იდეა სამივემ ავიტაცეთ, დავუძახეთ დანარჩენ ბალაგნობას და დავიწყეთ სცენარის მოკლე ჩანახატის გაკეთება...

გადავინაწილეთ როლები, ასე მაგალითად: მე გახლდით მთავარი გმირი-დეზირე, ჩემი დეიდაშვილი გიორგი- ბენი, ნინო -რეჟისორი, თაკო- ხმის რეჟისორი და ა.შ

ვითომ სათაური

რა ხანია აქ არ დამიპოსტავს. ალბათ უფრო იმიტომ რომ ჩემს ცხოვრებაში დიდი და ბევრი განსაკუთრებული არაფერი არ ხდება.. ყოველი დღე ჰგავს წინას. ერთი და იმავე შინაარსისაა. სულ მასწავლებლები და მასწავლებლები. მაგრამ ეს მხოლოდ სამი თვეღა გაგრძელდება, :( მაგრამ წინ ყველაზე ცხელი აგვისტო მელის. ჩემთვის განსაკუთრებით ცხელი. გაგანია პასუხების მოლოდინის გამო :(
მიუხედავად ყველაფრისა ძალიან მიყვარს ჩემი მივიწყებული ბლოგი.
აუჰ, ყველაფერი მომენატრა. ძალიან ბევრი ადამიანი.
გუშინ ერთი მხრივ უსაშინლესი ამინდი იყო, მაგრამ მეორე მხრივ რაღაცნაირად გამისწორდა.
დილით რომ მივდიოდი უნარებზე ჩემი უბანი დატბორილი დამხვდა.






მეორე მხარეს ვერ გადახვიდოდი.კი იყო შესაძლებელი მაგრამ იმ შემთხვევაში თუ გატოპავდი. ერთ მოხუც ქალს ფეხი აუსრიალდა და წყალში ჩავარდა. ძალიან შემეცოდა. საღამოსკენ ცოტა მოშრა და მოძრაობაც აღდგა.

წვიმის სუნი მიყვარს უზომოდ. განსაკუთრებით ზაფხულში. მტვრიანი მიწის სუნი :წუბ: სწორედ გუშინ განვიცადე ის სიამოვნება რასაც წვიმით ზაფხულში ვიღებ. რომ დავწექი წვიმის წვეთების და ქარის ზუზუნი მესმოდა. განსაკუთრებულ განწყობაზე დამაყენა , ცოტა არ იყოს და სენტიმეტალუზეც კი. ისევ ჩემი სოფელი გამახსენდა. აი მართლა უზომოდ მომენატრა იქაურობა :(. მომენატრა მწვანე ნამიან ბალახზე ნავარდი. ირგვლივ სამარისებული სიჩუმე რომ სუფევდა და ამ ხმაურს მხოლოდ გუგულისა და სხვა ჩიტების ჟღურტული არღვევდა. იმ წითელი ვაშლების ყურებაც მომენატრა რომელიც ყველა გამომვლელს მათ მოსაწყვეტად იზიდავდა. საღამოთი კი, პატარა მინი სუფრა, რომელიც მხოლოდ არაყით და დამბალ ხაჭოთი შემოიფარგებოდა. ახალი იდეებისა და აზრების გაზიარება ერთმანეთისთვის და ძველი ამბების მოყოლაც. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ მცირე ხნით გრძელდებოდა უდრიდა იმ სურვილის დამონატრების გაქარვებას რომელიც მთელი წელი მუდამ თან დამყვებოდა.

კრიტიკული დღეები

ეს დღეებია ყოველ საღამოს, კომპთან დაჯდომისას, ცოტაოდენ ღვინოს შევექცევი ხოლმე. მიუხედავად იმისა, რომ ღვინოს ვერ ვიტან ეს სისხლივით წითელი ღვინო წამალივით მეამება ხოლმე.
განსაკუთრებით მაშინ როცა ჩემს თავთან მარტო ვრჩები. აი მაშინ ყველაზე ცუდად არის საქმე. მაშინ უკვე სიცოცხლის ელექსირად იქცევა, ოჰ ისე ვლაპარაკობ თითქოს ჩამოყალიბებული ლოთი ვიყო, რომელსაც სასმელის გარეშე გაძლება არ შეუძლია.
აი ეხლაც , კვლავ ღვინით შეიარაღებული ვარ.
დღეს თითქოს ყველა აზრი ერთმანეთში აირია. ერთმანეთს შეერწყა, ჩემს გონებას აღარ ძალუძს მათი განცალკევება ერთმანეთისგან. თითქოს ყველა ის პრობლემაც დამავიწყდა, რომელზეც ჯერ კიდევ გუშინ გაღვიძებისას მომენტალურად ტირილი ამიტყდა, ალბათ ყველაფერ იმ წყეულის ბრალია. მთელი დღეა ჩემს თავს კითხვას ვუსმევ,
-”და მაინც რატომ?”
მაგრამ ამაზე ჩემს შინაგან მესაც არ აქვს პასუხი,არ ვიცით არც ერთმა,ეს მხოლოდ მან იცის... ის კი დადუმებულია იმ მყინვარივით, რომელიც ცივია - როგორც უკვდავება და ჩუმია - როგორც განცხრომა.
ამ ყველაფერმა თითქოს ჩემში ერთი ნახევარი ჩაკლა, მაგრამ მეორე ნახევარი კვლავ ცოცხალია, კვლავ აფორიაქებულია. აი ისეთია, როგორც თერგი რომელიც ხელაღებული, გიჟი, გადარეული, შეუპოვარი და დაუმონავია.
ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით ვგრძნობ ჩემში ორი ”მე”-ს ურთიერთბრძოლას, გამარჯვებული კი არც ერთი არ არის.
ეს ყველაფერი კრიტიკულ დღეებს ჰგავს, ხო ალბათ არის კიდევაც ოღონდ მხოლოდ ჩემი სულისთვის.

თავს ისე ვგრძნობ თითქოს უფსკრულის პირას ვიდგე და ნაბიჯის გადადგმას ვლამობდე, მაგრამ ნაწილობრივ მეშინია, ვაი თუ ავცდე იმ გზას რომელიც ჩემი გასავლელია დიდიხნის მანძილზე. ვცდილობ თავი ხელში ავიყვანო და ორივე ”მემ” ამ სიტუაციიდან გამოსავალი ვიპოვოთ.