ეროვნულები დამთავრდა! არდადეგებები დაიწყო!

ვაიმე თქვენ ხომ არ იცით რა ბედნიერებაა, როდესაც ეროვნულ გამოცდებს მორჩები. აღარ გიწევს ამ სიცხეში მასწავლებლებთან წასვლა და იმ სიცხეში ჯდომა, ან თუნდაც გვიანობამდე მეცადინეობა. აღარ გიწევს მეგორბებთან ერთად წასვლაზე უარის თქმა და ა.შ
დღეს ბოლო, მეხუთე გამოცდა (რომელიც ლიტერატურაში მქონდა) ჩავაბარე წარსულს. აი რაღაც უზომოდ ბედნიერი გამოვედი, არ მინერვიულია საერთოდ შესვლისას, უხეშად რომ ვთქვათ ”მეკიდა” რა. დღესვე ვინანე რომ ყველა გამოცდაზე ეგეთი განწყობით არ შევედი. რაც უფრო ღელავ და განიცდი მით უფრო ცუდად გაქვს საქმე.
გუშინ ისტორიაში მქონდა გამოცდა და ვერაფრის გადამეორება ვეღარ მოვასწარი, იმდენად დაღლილი ვიყავი რომ თავიც აღარ მქონდა, რაც იქნება იქნება თქო,მაგრამ დღეს ისეთი არაფერი შემხვედრია რომ ჩემი სიტყვები სანანებლად გამეხადა (თუ არ ჩავთვლით ვეფხისტყაოსნის 1 კითხვას, მაგრამ ეგ არაფერი.) ორი თემაც დავწერე, ერთი ლექსების ანალიზი იყო, მეორე კი თავისუფალი თხზულება, სულ რაღაც 3 წინადადება იყო მოცემული, საშინლად ჩახლართულად, და 3 მითითება,მაგრამ მგონი ამანაც კარგად ჩაიარა. რაღაცნაირად გახარებული გამოვედი.
დღესაც ტრადიციულად მე-2სართულზე ვიყავი, გამიმართლა რომ ფანჯარასთან მოვხვდი, გრილად ვიყავი. დამკვირებელი 2 ქალი იყო, ერთი ძალიან ”რაღაცნაირი” იყო, მეორე კი პირიქით, ხალისიანი, ენერგიული და იუმორის გრძნობით სავსე ჩანდა. ჩემი ისტორიის მასწავლებელს ჰგავდა უზომოდ, ლაპარაკით,საქციელით , გარეგნობაზე ხომ აღარაფერს ვამბობ. სახელს და გვარს რომ დავხედე , სულ სხვა გვარი ეწერა და აღარ მიკითხავს მისი ნაცნობი ხომ არ ხართ თქო. თავიდან მსიამოვნებდა მისი ყურებდა , მერე კი პირიქით მომბეზრდასავით. მაგრამ მართლა ძალიან შემიყვარდა. ერთი დამკვირვებელი ბიჭი შემოდიოდა ხოლმე კიდევ, ჰუმანიტარი რომელი ხართო, მეთქი მე თქო და გნახავ მაშინ ჯავახიშვილშიო. :D ის თუ ჩემი ლექტორი იქნება :D პირველივე გამოცდაზე გულში ჩამივარდა :D
ამ აბიტურენტობამ ძალიან გადამღალა. დავიღალე როგორც სულიერად, ისე ფიზიკურად. ამიტომ მე და ანინომ გადავწყვიტეთ მონასტერში წასვლა. ნუ ეგ დიდი ხანია მინდა, ერთი კვირა მემგონი ნამდვილად კარგი დროა, ასეთ მაგარ ადგილას როცა ხარ განსაკუთრებით მაშინ, რომ დაისვენო მაქსიმალურად. კვირას მამაოს შევხვდებით და დაველაპარაკებით, ვნახოთ სად გაგვიშვებს.
ამ სიმღერამ ძალიან მაგარ ხასიათზე და ენერგიაზე დამაყენა ახლა. ხოდა თქვენც გითმობთ,
( ოღონდ ამაზე კარგი ხარისხით იუთუბზე ვერ ვნახე)

აბიტურიენტობის დასასრულს

არადა მახსოვს ზუსტად 9თვის წინ, როდესაც კიბეებზე მეზობელი ქალი შემხვდა მკითხა როგორ მიდიოდა სწავლის საქმეები, ვიწუწუნე ცოტა არ იყოს, ნეტავ როდის გაივლის ეს თვეები და მოვა გამოცდის დღე მეთქი,მან კი ნუ ღელავ ძალიან მალე დადგება ეგ დღეცო და მართალიც იყო।გუშინდელი დღესავით მახსოვს ყველა მასწავლებელთან პირველივიზიტი, განსაკუთრებით უნარებთან
თავიდანვე დადებითად განვეწყვე ჩემი უნარების მასწავლებლის მიმართ.მახსოვს, პატარა ბავშვივით ველოდებოდი როდის დადგებოდა 5ოქტომბერი,რომ სწავლა დამწყებოდა.
ძალიან მაგარი ჯგუფი შემხვდა.ყველამ თავიდანვე ადვილად გავუგეთ ერთმანეთს. ვეხმარებოდით ერთმანეთს თუ კი რაიმეს ვერ გავიგებდით. რამოდენიმე ძალიან, ძალიან საყვარელი მეგობარი შევიძინე მარის,გვანცუს და სალოს სახით.გამიჭირდება ალბათ მთელი ზაფხულის მათ გარეშე გატარება. სხვა ჯგუფებში კი ჩვეულებრივად იყო თავიდანვე ყველფერი, ორი ნაცნობი მასწავლებელი, თითქმის ყველა თანაკლასელი და წარჩინებულებიც. განსხვავებული მხოლოდ ჩვენი შეხვედრის ადგილი, მასწავლებლების სახლი იყო. მუდამ გვეზარებოდა მერვე სართულზე კვირაში სამჯერ ასვლა. ჩამოსვლის კი იცოხლე , 1 წუთიც არ გვჭირდებოდა. გამოგიტყდებით და სასიამოვნო და ამავე დროს სატანჯველი იყო ქართულზე (თავდაპირველად) 7საათი ჯდომა ხანაც 5,
მაგრამ სტანდარტულ დრომდე მალე ჩამოვედით. წუწუნი არასდროს არ ჭრიდა ჩვენს დამრიგებელთან, ყველაფერს ხარისხიანად და ძირფესვიანად გვასწავლიდა.
ისე, ნამდვილად ვაღიარებ, რომ ამ აბიტურიენტობამ ჩემს ახალ კლასელებთან თავიდან დამაახლოვა და გავიცანით ერთმანეთი სულ თავიდან, როგორც ჩანს ჩემი 1წლიანი ურთიერთობა სკოლაში არ აღმოჩნდა საკმარისი, რომ მე ისინი ისე გამეცნო და დავახლოვებულიყავი როგორც დღეს ვართ.
ძალიან მალე გაიარა შემოდგომამ , ზამთარმა და გაზაფხულმაც.აი ზამთარი განსაკუთრებით. რამდენჯერ დავსველებულვართ წვიმაში, რამდენჯერ გავყინულვარ გზაში სიარულით, მაგრამ ჩვენ მაინც შევძელით რომ აქამდე მოგვეღწია, ისე რომ ერთიც არ დაგვიწუწუნია.ეს ერთი თვე განსაკუთრებით არანორმალური რეჟიმით ვცხოვრობდით.დილას 6 საათზე ინგლისურთან მისვლით ვიწყებდით,მაგრამ როგორც ჩვენი დავით გურამიშვილი იტყვის ”სწავლის ძირი მწარე არის, კენწეროში გატკბილდების”.