I've Seen It All

                    

რაღაცნაირად ვარ, რაც უფრო ვცდილობ რომ არ ვიფიქრო, მით უფრო მეფიქრინება. მით უფრო ვგრძნობ :|

მენატრება

ეს არც ისე ძნელი ყოფილა

    წინა პოსტებში ავღნიშნე, რომ მაღალ ქუსლიანებით აქტიურად მოძრაობას ვიწყებდი, და ასეც მოხდა.ალბათ ბევრი დამეთანხმება, რომ არც თუ ისე მარტივია სიარული მაღალქუსლიანებით და თან განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ქუსლი ძალიან წვრილი აქვს ფეხსაცმელს. 

   დავიწყოთ იქიდან, რომ ჩემთვის ლამაზი ფეხსაცმელი ასოცირდება წვრილ ქუსლთან. არ მომწონს მორივით დიდი ქუსლი რომ აქვს ხოლმე ფეხსაცმელს, ძალიან უშნოდ მიმაჩნია. წვრილი ქუსლი კი გაცილებით დახვეწილია,  ასევე უფრო მარტივად ერგება კლასიკურ სტილსაც და სპორტულსაც. 

  

ასე რომ ბევრი + ჩემგან ე.წ "შპილკებს".

 

თავიდან ცოტა არ იყოს და მეშინოდა, რომ კრახი არ განმეცადა შუა ქუჩაში, ფეხი არ გადამტრიალებოდა, არ წავქეულიყავი და ა.შ 

   ფიქრებში ხშირად წარმოვიდგენდი ხოლმე, როგორ ვეცემოდი, და სხვები როგორ დამცინოდნენ, მერე კი ფორუმის ბრბოში როგორ ხდებოდა ჩემი გაკრიტიკება, თუ სიარული არ იცის რაღას დადის მაღლებითო, 

სურათები, რომლებიც მავსებენ

ჩემთვის ასეთია თავისუფლების შეგრძნება:

ასე თითქოს მთელ ქვეყანას ხედავ, გრძნობ და შეიგრძნობ.ყველაფერი სხვაგვარად ჩანს, ყველაფერი გავიწყდება,  სუნთქავ ღრმად და ყველა პრობლემა გავიწყდება.

მონატრების შეგრძნება:

ჰმმ,აი ზუსტადაც, ჩემი სურათი ზუსტად გამოხატავს ამ შეგრძნებას, თითქოს გრძნობ მას ღრმად შესუნთქვით, 

სიმარტოვის განცდა:

ამ ბოლოდროს განსაკუთრებით ხშირად მიჩნდება ეს გრძნობა, სხვათაშორის ძალიან მსიამოვნებს კიდევაც, თუმცა რამდენ ხანს იქნება ეს სასიამოვნო არვიცი.

მთვრალი პოსტი

ჰმმ, რა კარგი ტირილი მცოდნია, მომეწონა კიდეც,

მგონი პირველი შემთხვევაა როდესაც ასე ხანმოკლედ დავასრულე ჩემი ქვითინი.

გულიც არ მტკივა,  მიხარია, ვიცოდი რატომღაც ასე იქნებოდა ყველაფერი, 

მეექვსე თუ მეშვიდე გრძნობა მკარნახობდა. მთავარია უფრო მეტად არ გაიწელა 

ეს მომენტი. სიმართლე რომ გითხრათ არ მიხარია ასე, რომ მოხდა. 

მიუხედავად იმისა, რომ წინასწარ თითქოს შეგუებული ვიყავი ამ ყველაფერს, 

მაინც ძალიან განვიცადე, ახლაც ყელზე მადგას ის საშინელი რაღაც, რაც 

ტირილს მაიძულებს ხოლმე, მაგრამ არა, ვეცდები ამ შემთხვევაში ასე არ იყოს, მეზარება უკვე ტირილები.

ჩემი ცრემლები ჯერ შავმა ღვინომ შეიწოვა, მერე ლუდიც ჩაეზიარა, ახლაც ვსვამ. სწორ ხაზზეც აღარ შემიძლია სიარული,

მივხვდი იმასაც რომ მეზარება ყველა ადამაიანთან ურთიერთობა,

ნინო ცდილობს გამამხნევოს,

მეც ვცდილობ ჩემი თავი გავამხნევო,

ხო კაი მკიდია,

მაინც ცისფერ თვალებზე ვოცნებობდი,

  
მიხარია ასეთი სიმარტივე რომ ვარ, არავითარი ვენების გადაჭრა, არავითარი 

დეპრესია და ათასი მსგავსი სისულელე რა საჭიროა? რის გამო, არც ღირს. 

უბრალოდ ერთი-ორი გამოსათხოვარი ცრემლი და მეორე წუთში ყველაფერი გავიწყდება.

ჩაი, ყიყლიყო და

ოდესმე გიფიქრიათ იმაზე, თუ რატომ ქვია კვერცხში ამოვლებულ პურს ყიყლიყო?

ჩემი აზრით გამომდინარე იქიდან რომ მამლების უმრავლესობა მოყვითალო მოწითალო ფერებში გვხდება და ყიყლიყოც მოყვითალო მოწითალო ფერებშია დაარქვეს მხოლოდ ამიტომ,

ამ ბოლო დროს ხშირად ვიქრობდი იმაზე, რომ თავად ეს ყიყლიყოც ძალიან გემრიელია, მე კი პატარაობის მერე მგონი სულ არ დამიგემოვნებია.ხოლო ახლა, როცა თითქმის ერთი კვირაა მარტო ვარ და საფიქრალი გამიჩნდა თუ რა ვჭამო, იმისათვის, რომ 50კილოზე ქვევით არ ჩამოვიდე, გადავწყვიტე გამეკეთებინა ყიყლიყოები. ოჯახის ქალად გადავიქეცი. ჩემი ოთახის დალაგება მკლავს ხოლმე, და 1 კვირაა ვყოჩაღ ოლეგობ და ვალაგებ მთელ სახლს, არადა მერე კი არ შემაქებენ :D

დღეს ლექციები არ გვაქვს ამიტომ, როცა დილიდან იღვიძებ იმ განწყობით რომ ძალიან კარგია სიმშვიდე და სიწყნარე, გიჩნდება იმის სურვილი, რომ შენს თავს ასიამოვნო.

რასაკვირველია ასეც მოვიქეცი, მე ხომ ჩემი თავი ძალიან მიყვარს. მივალაგე სახლი, (ჩემი ოთახი რასაკვირველია არა) დალაგების მომენტშივე წარმოგიდგება თვალწინ შენი მომავალი, თუ რაოდენ საშინელებაა ყოველდღე დალაგება და საჭმელებზე ფიქრი, ამიტომ გათხოვების სურვილი, ყოველ დალაგებაზე +5 წლით გადაიწევს ხოლმე.

საოცრად გემრიელია, შემოდგომის გრილ ამინდში, როცა მთელი დღე უსაქმურობის დღე გელის ჩაი, ყიყლიყო და ასევე გემრიელი კინო საყურებლად. ფორუმელთა რეკომენდაციით ვაპირებ Les petits mouchoirs-ის ყურებას. ამ პოსტის წერისას უკვე მეორე ჭიქა მწვანე ჩაიზე გადავედი.
უი, ჰო, თერმოსის ჭიქა მინდა.

ამ დღეების მანძილზე, დავრწმუნდი იმაშიც, რომ ნამდვილად მსურს ცალკე ცხოვრება, შესანიშნავი შეგძნებაა სახლში ბუზის გაფრენის ხმაც რომ არ ისმის, ხოლო როცა ოჯახობა სახლშია, აქაურობა თბილისის ცენტრალურ ქუჩებს ემსგავსება თავისი ხმაურ-აურზაურით.

მოკლედ, მიუხედავად ჩემი +30 %გაბოროტებისას, რომელიც ნამდვილად არ გამომდის, ვცდილობ ჩემს თავს ბედნიერი დილა შევუქმნა და ასევე გირჩევთ თქვენც, გაიღიმეთ და თქვენი თავი მხოლოდ საუკეთესოთი დააჯილდოვეთ. 

                

არ შეჩერდე წაუცვლილებე!

მე ცვლილებებისთვის ვემზადები, უფროსწორად კი არ ვემზადები ნელ-ნელა ჩემს თავში, გარეგნობაში ცვლილებები შემაქვს. სხვათაშორის სულაც არ ვარ უკმაყოფილო ამით, პირიქით,
ასე მაგალითად სულ მინდოდა ლამაზი ფრჩხილები მქონოდა, რამდენჯერ ვცადე ამის გაკეთება, მაგრამ ყოველთვის კრახს განვიცდიდი. ძირითადად არ მომწონდა ჩემი თითები, თუმცა როგორც შემდგომ გაირკვა ეს მხოლოდ მოუვლელობის ბრალი იყო.

ადრე ფრჩხილებს ძირში ვიჭრიდი, ვერ ვგუობდი, მაგრამ რაც უფრო გადის დღე ყველაფერს თავისით მოაქვს შეცვლის სურვილი, ასევე შეგუების მომენტიც უფრო მარტივია.
ჰმმ, ერთ თითზე წვალებით და ცოდვით გაზრდილი ფრჩხილი მოვიჭერი, ახლა ამ თითზე სიმელოტის განცდა მაქვს, რომ ვუყურებ გული მიწუხს, და ასე მგონია, რომ რაღაც ნაწილი მაკლია.

აქვე დავადგინე ისიც, რომ მამაკაცებისთვის ეს თითზე სიმელოტის განცდა უცხოა, (თუმცა ისინი თავზე სიმელოტის შეგრძნებას შესანიშნავად გრძნობენ :D) ხოლო ქალბატონებისთვის, კი უმრავლესობისთვის ძალიან ნაცნობი.

ჯერჯერობით ჩემი საშუალებებით ვუვლი, ხოლო მას შემდეგ რაც მელოტი თითის ფრჩხილიც წამოზირდება სალონს მივმართავ, რომ ყველა ფრჩხილს ადამიანურად მიმიხედონ. ხოო, ასევე სიახლეა ისიც რომ ფრენჩის გაკეთებას ვსწავლობ.

მელოტი თითი

ქუსლოჩკები... რამდენი ხანია ვწუწუნებ ქუსლოჩკები მინდა თქო, მაგრამ დიდად პრატიკული არაა. გამომდინარე ასევე იქიდან, რომ ძირითადად ჩქარა დავდივარ ქუჩაში, ჩემთვის დიდი დისკომფორტის წყაროა. მიუხედავად ამისა მაინც აქტიურად ვცდილობდი მომეთვინიერებინა ქუსლიანი ფეხსაცმლით სიარული. ალბათ ბევრი დამეთანხმება რომ არც თუ ისე რთულია 6-7 სანტიმეტრიანი ქუსლით სიარული. ეს ამოცანა წარმატებით დავძლიე, და ახლა გადავწყვიტე უფრო მაღლებზე შემოვდგე. ფაქტობრივად გავაორმაგე,

ზლუქუნ ზლუქუნ

უჰ, მეზლუქუნება, აი ესე უბრალოდ. მეზლუქუნება და თავი მტკივა. თავის ტკივილი კარგის ნიშანიაო, ჰმ თითქოსდა ტვინს ზრდისო, მაგრამ სათუთ არსებებს ტვინი არ ეზრდებათ, მაგრამ არც ამფიბიების დონეზე რჩებიან.

რაღაც რაღაცეებს რომ წარმოვიდგენ, რომ ვიცი რომ ყველაფერი ისევ ჩვეულებრივად იქნება ალბათ მალე, აი ისე უფერულად, უღიმღამოდ ყელში რაღაც მადგება, სუნთქვა მეკვრის და მეტირება, ვცდილობ ხოლმე ჩემს თავს შთავაგონო, იცი რა შენ უკვე დიდი გოგო ხარ, მთელი 20წლის თითქმის, რაღადროს შენი ცრემლებია, შემოგხედავს ადამიანი და ვაჟკაცი ქალი ეგონები შენ კიდევ პატარა ზლუქუნასავით ყრი ნიანგის ცრემლებს,

მაგრამ

რომ იცოდეთ რა რიგ გემრიელია ეს ტირილი, მაგრამ ამასთან ერთად პეპლები რომ მყავს მუცელში ისინიც გემრიელები არიან, პეპლებთან ერთად მუხლუხოებიც სახლობენ, პეპლები არ მომწონს, უფროსწორად ერთი თვისება არ მომწონს მათი, ძალიან მალე კვდებიან და რაში გვარგია ჩვენ ის რაც მალე კვდება, ის რაც დიდხანს ვერ დაგვატკობს, ის რაც მალე მოგვიკლავს გულს, პეპლების მხოლოდ ფართხალი მომწონს, საოცარ გრძნობას ტოვებს. მუხლუხოები კი სასაცილოები არიან, აი თამაშ სნეიკს ჰგავს, დახოხავენ მთელ სხეულში, ალბათ ქულებს აგროვებენ მთელ ტანში.ისინი ბევრი არიან, ძალიან მალე მრავლდებიან, ეს ის შემთხვევაა როცა 1=2ს.

პეპლები საპნის ბუშტებს გვანან, დაფრინავენ და უცბადვე ქრებიან :(

მე კი მაინც მეზლუქუნება :(